Contagion of Despair

Self Hypnosis's Contagion of Despair, uitgebracht in 2020, is een uitgebreid progressief doom metalalbum dat zich verdiept in de meedogenloze oorlog tegen geluk door middel van verdeeldheid zaaiende mediastrategieën en een alomtegenwoordig maatschappelijk verhaal van wanhoop. De band is opgericht door veteranen uit de Britse extreme doomscene, waaronder leden van Esoteric en Kris Clayton's Camel of Doom-project, en creëert een compacte, experimentele soundscape waarin doom wordt vermengd met industrial, hardcore, post-metal, sludge en Meshuggah-achtige ritmes, wat resulteert in een unieke prog-doomhybride die vaak 'Cubist Metal' wordt genoemd. De muziek ontvouwt zich als hoekige, elastische composities – miniatuurepen en uitgestrekte donkere planeten – die verschuiven van nachtmerrieachtige prog-shuffles en orgeldraaiingen naar verpletterende knuppelslagen, ambient drifts, psychedelische leads en oceanische verlatenheid, en die volledige onderdompeling in hun labyrintische, door spanning gedreven wereld vereisen.Het debuutalbum van dit Britse trio is een haatbrief aan sensatiezuchtige winstbejag ten koste van de waarheid, waarin wordt gekeken naar hoe angst en ellende gedijen te midden van menselijk leed, zonder dat er één enkele beschrijving is die de intimiderende verscheidenheid en flow ervan kan vatten. Spectrale texturen botsen met grillige riffs, mechanistische ritmes ondersteunen strijdende vocalen, van hardcore geblaf tot diepe grommen, en te midden van de chaos ontstaat er ademruimte, die doorzettingsvermogen beloont met stemmingsbeheersing, van helse maalstromen tot kosmische uitgestrektheid. Het is een vitale, moeizame reis door avant-gardistische randgebieden, die consistentie behoudt in gigantische structuren en compacte evoluties, en het meesterschap van de band bewijst in het samenbrengen van niet-doom-invloeden in een eigenzinnig, diep boeiend universum.