Duende

Een visuele vertolking van de lezing van Federico Garcia Lorca over de magische, duistere kracht die de Spanjaarden duende noemt. ‘Duende’ staat voor gestileerde bezieling; overgave aan krachten die buiten je zelf liggen.

De Spaanse dichter en toneelschrijver Federico Garcia Lorca vertelde een verhaal over flamenco-zangeres Pastora Pávon in een lezing die hij in 1929 schreef onder de titel: 'Theorie en functie van de duende'. Hij beschreef hierin een optreden in een kleine kroeg in Cádiz.

Pastora Pávon creëerde tijdens een optreden onverwachts een magische emotie, waarvoor in de Spaanse taal het woord duende bestaat. De zangeres “begon te zingen zonder stem, ademloos, zonder subtiliteit, met brandende keel, maar… met duende. Ze slaagde erin het geraamte van het lied kwijt te raken, om vrij baan te geven aan een furieuze en brandende duende”.

Ramón Gieling toog in 1985 met een filmploeg naar Madrid, Sevilla en Cádiz om met Lorca's lezing onder de arm op zoek te gaan naar het magische begrip duende. Duende is in zijn meest authentieke vorm geworteld in de flamencozang en -dans en het stierengevecht. Het verstand schiet tekort om deze collectieve ervaring te verklaren.

In plaats daarvan filmt Gieling verleidelijke momenten waarin wordt gezongen, gedanst in een alledaagse omgeving, in de smederij van een van de zangers, voor het huis, bij een vuurtje in een olieton op een verzamelplaats van oud ijzer.