Hoer

Annabelle (pseudoniem) was amper zestien toen ze haar liefdeloze ouders ontvluchtte. Uit geldnood reageerde ze op een krantenoproep voor fotomodellen. Het bleek een valstrik te zijn om prostituees te rekruteren. Hoewel ze minderjarig was, belandde Annabelle in de florerende prostitutiewereld van Brussel.
Annabelle moest iedere denkbare seksuele perversiteit ondergaan. Ze zag mannen uit alle lagen van de bevolking passeren: arbeiders en bedienden, maar ook miljonairs, topmanagers en zelfs ministers. Ze moest haar zuurverdiende geld bijna allemaal afstaan aan haar pooiers. Vluchten kon niet, want dan reageerden ze met geweld. Af en toe werden er meisjes vermoord teruggevonden…
Twintig jaar en een aantal abortussen later wist Annabelle toch nog te ontsnappen. Maar zelfs nu voelt ze zich nog zo misbruikt, vernederd en vuil dat ze alle mannen haat. ‘Ze noemen ons meisjes van plezier, maar eigenlijk is het een triest beroep. De hel die ik moest doorstaan, heeft mij getekend voor de rest van mijn leven.’ Met haar onthullende getuigenis wil ze meisjes en ook hun ouders waarschuwen voor de levensgevaarlijke wereld van de prostitutie.