Humanisme van de andere mens

Humanisme van de andere mens is een zeer karakteristieke en centrale tekst in het oeuvre van Levinas. Het is tevens een boek dat de context aangeeft van de grote intellectuele crisis die zich vooral sinds de Tweede Wereldoorlog van Europa heet meester gemaakt en die in feite de crisis van het westerse humanisme blijkt te zijn. Het is evenwel niet zozeer het humanisme dat in de recente geschiedenis schipbreuk heeft geleden, als wel de interpretatie die men ervan gegeven heeft. Het klassieke westerse humanisme heeft zich vervolgens Levinas altijd doen kennen als een 'humanisme van het Ik', als een strijd voor persoonlijke vrijheden en rechten en daarmee tevens als een pleidooi voor autonoom denken. Levinas pleit daarentegen voor een ander humanisme, voor een heteronoom denken dat bestand is tegen de voortdurende verleiding het andere tot het 'zelf' de reduceren, en een radicale ethiek ontwikkelt die het woord 'humanisme' opnieuw zin en betekenis verleent.