Gustave Van de Woestyne

In 1900 vestigde Gustave Van de Woestyne zich samen met zijn oudere broer, de dichter, prozaïst en kunstcriticus Karel Van de Woestijne, in Sint-Martens-Latem, een landelijk dorp aan de Leie, in de omgeving van Gent. Ze vervoegden er de kunstenaars Valerius De Saedeleer, Albijn Van den Abeele en George Minne. Samen vormden ze de zogeheten eerste groep van Latem. Het was in dit gezelschap dat Van de Woestyne zich zowel intellectueel als artistiek ontwikkelde. Met zijn kunstenaarsvrienden deelde Van de Woestyne een belangstelling voor het rurale leven dat losstond van de industriële maatschappij, een zin voor contemplatie en vroomheid en een bewondering voor de Vlaamse en Italiaanse primitieven. Hij realiseerde tijdens deze Latemse periode onbevangen voorstellingen van het landleven, bijbelse taferelen en gevoelige portretten van dorpsfiguren, familieleden en vrienden. In 1909 verliet Van de Woestyne Sint-Martens-Latem. Dit betekende echter niet dat de kunstenaar Latem volledig achter zich liet. Zowel thematisch als stilistisch bleef de herinnering aan het Leie-dorp zijn invloed uitoefenen. Het was eveneens gedurende deze periode dat hij een veelgevraagde portrettist werd. Tijdens WO I verbleef Van de Woestyne met zijn gezin op verschillende locaties in Groot-Brittannië. Hij schilderde er een aantal monumentale aanklachten tegen het oorlogsgeweld, en was bijzonder actief als portretschilder. Terug in België, vanaf 1919, trachtte de kunstenaar aansluiting te vinden bij het modernisme.