Niets meer te geven

Wat als zorgen voor een ander ten koste gaat van jezelf?

Mantelzorg raakt ons allemaal. Of je voor een dierbare zorgt, zelf zorg ontvangt of iemand kent die langdurig voor een ander klaarstaat; vroeg of laat krijgt iedereen ermee te maken. Mantelzorg lijkt een vanzelfsprekendheid te zijn, maar hoe vanzelfsprekend is mantelzorg eigenlijk?

Is het vanzelfsprekend dat je als kind, jongere of volwassene klaarstaat voor een hulpbehoevende (groot)ouder, broer, zus, oom of tante? Is het vanzelfsprekend dat je jezelf wegcijfert om er voor de ander te kunnen zijn? Dat je je baan opzegt om te kunnen zorgen voor je partner of kind? En dat je als werkgever steeds weer rekening houdt met de zorgende medewerker?

De indringende verhalen in dit boek nodigen uit tot het vinden van antwoorden. Het zijn verhalen over de impact van mantelzorg: de mooie, maar ook de schrijnende kanten. Het gaat over ik, de ander en de relatie, over familiedynamieken, het ontstaan van gedragspatronen in het zorgen, met als oorsprong: loyaliteit.

Niets meer te geven laat je op een andere manier kijken naar mantelzorg. Het opent je ogen voor de complexiteit van zorgen en voor de kracht van samen. Het geeft mantelzorgers erkenning, biedt werkgevers en zorgprofessionals inzicht en moedigt iedereen aan om anders te kijken en (mee) te doen.