Ideeën van Multatuli (Zevende bundel)

Multatuli (aan Vosmaer, 1885): 'Het kleinste heet Mozesje, om-dat-i aan de oever van 'n beek door 'n paar kinderen uit 't water gered is, zegge: Neen, zo is 't niet. De kinderen hadden hem gevangen, en ik, voorbykomende, redde hem van de droogte. 't Kostte my 20 Reichspfennige. Gut, 't was zo'n kleine onaanzien-lyke kleuter! En ik nam hem in m'n zakdoek. En de kinderen schepten handen vol water in die doek. Toen hard gelopen naar 'n restauratie (die in de stad niet mankeren), maar we waren buiten, en 't was stikheet -

"Snikheet" schryft 'n verslaggever van 't Congres (hoeden af!) te Maestricht. Nu stik, snik... 't was heel warm. En m'n zakdoek hield geen water! 't Arme visje! Nu dan, ik leende daar 'n glas water, en bracht het thuis. leder onkundige zei dat het 'n forel was ('n zeer kleintje dan!) en niet leven kon zonder stromend water. (Dit wordt de forellen door alle kenners verweten, weet-je?) Maar 't is geen forel. Want hy leeft behoorlyk voort in Mimi's aquarium. In plaats van zwemmen echter maakt-i 'n beweging die veel op kruipen gelykt. Soms stygt i schuivend, klauterend, tegen de stenen en rotsen op. (Er zyn rotsen in Mieskes aquari-um!) Maar zwemmen doet-i zelden. En hy schynt kortademig te zyn, want altyd hygt i -

Man, als je nooit 'n aquarium hebt gehad, weet je niet wat pleizier en contemplatie is! Ik kan er twee uur voor zitten kyken! Si j'étais roi... kocht ik me 'n groot aquarium. Ja, met haaien en krokodillen.'